തീവെളിച്ചം

തിടുക്കത്തിലൊന്നായ് നിറഞ്ഞന്നു നമ്മള്‍
ഒടുക്കത്തെ രാവും കുടിച്ചങ്ങു തീര്‍ത്തു
നമുക്കിന്നുറങ്ങാന്‍ ഇരുട്ടില്ല, സര്‍വ്വം
വെളിച്ചപ്പെടുന്നീ തുളക്കും നെരുപ്പില്‍.
നിനക്കും എനിക്കും വിയര്‍ക്കുന്ന വാക്കില്‍
വിലപ്പെട്ടതൊന്നാകുമീ സ്നേഹ വായ്പില്‍
തനിച്ചൊന്നിരിക്കാന്‍ നമുക്കിന്നൊരല്പം
കയിപ്പെന്ന സത്യം നുണച്ചൊന്നിറക്കാന്‍.
മറയ്ക്കപ്പെടാനായ് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നാം
അടയ്ക്കപ്പെടുന്നീ മനഃക്കോട്ട തന്നില്‍
അടയ്ക്കാം വെളിച്ചം കടക്കാതെ ചുറ്റും
നമുക്കായി മാത്രം ഇരുള്‍ക്കോട്ട കെട്ടാം
പുളിപ്പും ചവര്‍പ്പും കടും നോവു ചേര്‍ത്തും
നമുക്കിന്നൊരീ തീ വെളിച്ചം കടക്കാം.

അച്ഛന്‍

മരണവണ്ടിയേറിയച്ഛനെന്നെയും
വഴിയിതൊന്നിലേകനാക്കിയെങ്കിലും
കനിവു കണ്ടിടാമെനിക്കു, കാറ്റു പോല്‍
വിരലുതന്‍ തലോടലാണു ജീവിതം.

നിഴലു രണ്ടു കണ്ടു ഞാനറിഞ്ഞിതു
പുറകിലുണ്ടു ഭീതി വേണ്ട തെല്ലുമേ
ചിറകരിഞ്ഞു വാനമന്യമായൊരാ
പറവ തന്റെ ജീവനാണിതെങ്കിലും.

പകലു പാവമാണു പാരമോര്‍ക്കുകില്‍
ഇരവു, തന്‍ മനസ്സു കാര്‍ന്നു നോവിനാല്‍
പിടയുമോര്‍മ്മ തള്ളിവിട്ട കുരിരുള്‍
ചകിത,മാശുകന്‍ പതിച്ച കൂടുപോല്‍.

ഇല പൊഴിഞ്ഞു ചേലു കെട്ടു മാമരം
നില മറന്നു പൂ കൊതിച്ചു തേങ്ങിനാന്‍
വരുമൊരിക്കലീ വഴിക്കു സൌരഭം
അവനൊരുക്കിടുന്നെനിക്കു മാധവം.

ചിതയെരിഞ്ഞു കാലമേറെയാകിലും
ചിതലരിച്ചിടുന്നതില്ലയോര്‍മ്മകള്‍
ചില പഥങ്ങള്‍ പിന്നിടുമ്പൊഴാധിയായ്
വരു,മൊരിക്കല്‍ നീ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍.

മല തിരഞ്ഞു പോക നാ,മൊരിക്കലും
മല തിരഞ്ഞു വന്നിടില്ല നമ്മെയും,
പല മരങ്ങള്‍ പൂക്കളാര്‍ന്നു നില്‍ക്കിലും
ചില മരങ്ങളുണ്ടു പൂത്തിടാതെയും.